Brytyjski dziennik „Daily Telegraph” zastanawia się nad przyczyną spadającej liczby zawieranych małżeństw w Wielkiej Brytanii, mimo tego że jak wskazują badania, małżeństwo jest korzystne zarówno dla społeczeństwa, jak i dla zdrowia.
Jak informuje gazeta, do listy powodów, dla których zawarcie małżeństwa jest korzystne, doszedł w zeszłym tygodniu jeszcze jeden – może pomóc w zapobieganiu chorobom serca i cukrzycy typu 2. Takie są wyniki badań naukowców z uniwersytetów w Ottawie i Luksemburgu, którzy w oparciu o szeroką próbę badawczą stwierdzili, że bycie w związku małżeńskim lub mieszkanie z partnerem wpływa na zdrowszy poziom cukru we krwi. Przy czym jakość małżeństwa nie ma większego znaczenia dla średnich poziomów glukozy we krwi – samo bycie w małżeństwie wydaje się chronić przed cukrzycą typu 2, zapobiegając niebezpiecznemu wzrostowi poziomu cukru we krwi.
Coraz więcej dowodów na korzyści zdrowotne z małżeństwa
Raport dołącza do rosnącej liczby dowodów, które świadczą o korzyściach zdrowotnych płynących z małżeństwa, pisze „Daily Telegraph”, przypominając dane opublikowane w zeszłym roku przez brytyjski urząd statystyczny ONS. Pokazują one, że żonaci mężczyźni i zamężne kobiety w każdym wieku stale mieli w latach 2010-2019 niższe wskaźniki śmiertelności, a także niższy wskaźnik przedwczesnych zgonów niż osoby samotne, rozwiedzione lub owdowiałe.
Tymczasem dane ONS pokazują, że w 2019 r. liczba małżeństw między mężczyznami i kobietami była rekordowo niska – ślub wzięło 213 122 heteroseksualnych par, co stanowi spadek o 50 proc. w stosunku do 1972 r. i najniższą liczbę od 1888 r., z czego tylko niecałe 20 proc. zdecydowało się na ślub kościelny. Ale spada również liczba rozwodów. Wskaźniki rozwodów zaczęły rosnąć w latach 60., gdy presja społeczna, by pozostawać w nieszczęśliwym małżeństwie zaczęła zanikać, osiągnęły szczyt w latach 90. i od tego czasu konsekwentnie spadają.
Dalsza część tekstu pod zdjęciem.
Czyli choć więcej osób zdecydowało się nie zawierać małżeństwa, ci, którzy to robią, mają większe szanse, że ich związek przetrwa, niż w pokoleniu ich rodziców – w 2001 r. zawarto prawie ćwierć miliona ślubów, a 63 proc. tych par po 20 latach nadal jest małżeństwem.
Dziennik wskazuje, że powodem może być to, że ludzie podejmują decyzję o zawarciu małżeństwa w późniejszym okresie życia. W latach 60. i 70. średni wiek zawierania małżeństw wynosił nieco poniżej 25 lat, ale w 2019 r. wzrósł 32,8 lat i był najwyższy w historii. W przypadku mężczyzny urodzonego w latach 40. było 80 proc. szansy, że przed ukończeniem 30 lat będzie żonaty, dla urodzonego w 1990 r. prawdopodobieństwo jest poniżej 20 proc.
„Daily Telegraph” przywołuje raport publikowany w zeszłym tygodniu przez Marriage Foundation, organizację charytatywną promującą korzyści z małżeństwa. Wskazuje on na dysproporcję ekonomiczną między tymi, którzy decydują się na małżeństwo lub nie. Jak pokazuje analiza statystyk dotyczących dzieci urodzonych w 2021 r., siedmiu z 10 nowych rodziców, którzy zostali sklasyfikowani jako dobrze zarabiający, było w związku małżeńskim, natomiast wśród tych o niskich dochodach – tylko co trzeci.
Raport zwraca uwagę, że choć wskaźniki małżeństw spadły we wszystkich grupach, trend „jest znacznie bardziej zaawansowany wśród gospodarstw domowych o niższych dochodach niż wyższych”. Podczas gdy 87 proc. wysoko zarabiających (ponad 43 tys. funtów rocznie) bierze ślub, w przypadku tych słabo zarabiających (poniżej 16 tys.) – tylko 24 proc. „Bogaci pobierają się (i pozostają razem); biedni – nie” – napisano.
Dochody wpływają na chęć do zawierania małżeństwa?
Harry Benson, dyrektor ds. badań w Marriage Foundation, wymienia cztery powody, dla których dochody wpływają na chęć do zawierania małżeństwa.
Pierwszym, jego zdaniem, jest strach przed rozwodem, który szczególnie w grupach o niższych dochodach, wiąże się z lękiem przed ubóstwem. Drugim jest koszt ślubu, a dokładniej wytworzone przez media społecznościowe oraz celebrytów wyobrażenia o tym jak powinien wyglądać ślub i jakie to są koszty. Jako trzeci powód wymienia brak publicznego przekazu, że małżeństwo przynosi korzyści oraz politykę rządu, która od dawna przestała zapewniać zachęty i wsparcie dla małżeństw.
Ale najważniejszym czynnikiem odpowiadającym za spadek liczby małżeństw wśród mniej zamożnych jest zdaniem Bensona system świadczeń, który „karze” pary. Zwraca uwagę, że sposób obliczania zasiłków opiera się na dochodach gospodarstwa domowego, więc jeśli ktoś zaczyna mieszkać razem, ulgi podatkowe i zasiłki automatycznie idą w dół, co jest ogromną zachętą dla par korzystających z zasiłku albo do kłamania, albo do udawania, że mieszkają osobno, albo po prostu nie mieszkania razem, aby uzyskać większe zasiłki.
