Sąd Najwyższy nie może dokonywać prawotwórczej interpretacji przepisów prowadzącej do zmiany stanu normatywnego a powołanie sędziego jest wyłączną kompetencją prezydenta, nad którą Sąd Najwyższy nie może sprawować nadzoru. Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął spór kompetencyjny pomiędzy Sądem Najwyższym a Sejmem i prezydentem.
W zakresie rozstrzygnięcia sporu między Sądem Najwyższym a Sejmem Trybunał Konstytucyjny orzekł, że „Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do dokonywania prawotwórczej interpretacji przepisów prawa prowadzącej do zmiany stanu normatywnego w sferze ustroju i organizacji wymiaru sprawiedliwości dokonywanej w drodze uchwały”. Dokonywanie zmiany prawa należy do wyłącznej kompetencji ustawodawcy.
W zakresie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego między Sądem Najwyższym a prezydentem Trybunał Konstytucyjny orzekł, że „powołanie sędziego jest wyłączną kompetencją Prezydenta RP, którą wykonuje na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa osobiście, definitywnie bez udziału i ingerencji Sądu Najwyższego”. Konstytucja nie przewiduje dla Sądu Najwyższego kompetencji do sprawowania nadzoru nad wykonywaniem przez Prezydenta RP tej kompetencji oraz „dokonywania wiążącej wykładni przepisów prowadzącej do określenia warunków skuteczności wykonywania przez prezydenta tej kompetencji”.
Trybunał zajmował się tą sprawą na wniosek marszałek Sejmu Elżbiety Witek. Wyrok zapadł na trzeciej rozprawie, poprzednie były 3 i 12 marca.
