Prowadząc rodzinę zastępczą znęcała się na dziećmi. Svitlana P. skazana

Na karę 8 miesięcy więzienia za znęcanie się nad dziećmi skazał we wtorek (10 listopada) Sąd Okręgowy w Poznaniu Svitlanę P., która prowadziła rodzinę zastępczą. Zachowania oskarżonej były niedopuszczalne, ale nie tak drastyczne, jak opisano w akcie oskarżenia – wskazał sąd.

Ogłaszając wyrok sąd uznał Svitlanę P. za winną tego, że sprawując opiekę nad dziećmi będącymi osobami nieporadnymi ze względu na swój wiek, najpierw w charakterze rodziny zastępczej, a następnie w charakterze zawodowej rodziny zastępczej, znęcała się nad nimi psychicznie, krzycząc na nich i używając wobec słów wulgarnych i obelżywych, wymierzając kary niedostosowane do wieku pokrzywdzonych w postaci długotrwałego stania w kącie oraz przywiązywania do drabiny lub pianina, a także znęcała się nad nimi fizycznie poprzez w szczególności stosowanie kar cielesnych „polegających na uderzaniu po całym ciele, rękami, pasem, butami, gałązką i innymi przypadkowymi przedmiotami, kąpanie w zimnej wodzie i ciągnięcie za włosy, powodując wielokrotne powstanie u pokrzywdzonych obrażeń ciała w postaci zasinień, otarć, zadrapań, zranień oraz miejscowego wyrwania włosów, które to obrażenia naruszały czynności narządów ciała pokrzywdzonych na okres nie dłuższy od 7 dni”.

Za ten czyn sąd wymierzył oskarżonej karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na poczet wymierzonej kary więzienia okres tymczasowego aresztowania, uznając tym samym orzeczoną karę „za wykonaną w całości”. Sąd orzekł także wobec oskarżonej zakaz zajmowania wszelkich stanowisk, wykonywania wszelkich zawodów i działalności związanych z wychowywaniem małoletnich i z opieką nad nimi na okres pięciu lat. Wyrok nie jest prawomocny.

Uzasadniając wyrok sędzia Sławomir Szymański podkreślił, że sprawa była niezwykle trudna m.in. w związku z narodowością oskarżonej – i koniecznością tłumaczenia wszystkich dokumentów, a także tym, że „tak naprawdę 99,9 proc. tych zdarzeń, które miały być objęte oskarżeniem, miały mieć miejsce na terenie Ukrainy”.

Prokuratura w toku postępowania przygotowawczego nie przeprowadziła żadnego dowodu dotyczącego zdarzeń nie mających miejsca na Ukrainie, poza wysłuchaniem, przesłuchaniem samych pokrzywdzonych. I na bazie zeznań tych pokrzywdzonych, którym w całości dano wiarę, skonstruowano zarzuty. W tych zarzutach prokurator po prostu zamieścił wszystko, co dzieci powiedziały bez jakiegokolwiek ich wnikliwego czy nawet pobieżnego analizowania, czy pewne zdarzenia mogły mieć miejsce i czy one są zgodne w zeznaniach poszczególnych osób

– podkreślił sędzia.

Dodał, że zarzuty budzą wątpliwości „nawet jeżeli chodzi o daty, które zostały wskazane”. Sędzia wskazał, że „sąd dysponował bardzo szerokim, zgromadzonym przez prokuratora materiałem osobowym, ale dotyczącym zaledwie miesiąca czy półtora miesiąca, kiedy oskarżona przebywała w Polsce”.

Ten materiał również opierał się tak naprawdę w większości na tym, co świadkowie usłyszeli od dzieci. Były to zeznania albo samej Mariny Z., która do dzisiaj sześciorgiem tych dzieci się zajmuje, czy też były to informacje usłyszane od innych jeszcze osób, albo też właśnie od samych dzieci, które bardzo różnie i w różny sposób różnym osobom na ten temat opowiadały

– mówił sędzia i przypomniał, że aby rozwiać wszelkie wątpliwości w tym procesie, dzieci musiały zostać ponownie przesłuchane.

Sędzia zaznaczył, że z materiału dowodowego wynika, że oskarżona faktycznie stosowała kary – do czego zresztą sama się przyznała w trakcie procesu – ale nie było to kary mające dzieciom np. ograniczać możliwość jedzenia, czy picia, lub możliwości skorzystania z toalety.

Sami pokrzywdzeni, kiedy przesłuchiwani byli ponownie w postępowaniu sądowym, w większości z tego się wycofywali. Wskazywali, że nie, to nie było tak długo, to było parę minut czy parę godzin, ale nigdy nie było tak, żeby nie można było wyjść do toalety. Nie było też tak, żeby nie można było zjeść. Zupełnie inaczej to przedstawiali niż początkowo

– wskazał sędzia.

Dodał, że zeznania dzieci „były zdecydowanie niespójne i widać było w nich tendencje do tego, żeby dzieci opowiadały bardziej to, co wspólnie sobie opowiadały w gronie własnym czy w szczególności w rozmowach z ich ówczesną opiekunką (Mariną), niż to, co faktycznie zapamiętały i co rzeczywiście przeżyły”.

Sąd w ustnym uzasadnieniu wyroku wskazywał także, że w toku postępowania nie potwierdzono, by oskarżona miała dopuszczać się czynów pedofilskich – co wskazywała w akcie oskarżenia prokuratura.

Svitlana P. prowadziła na Ukrainie rodzinę zastępczą. Po wybuchu wojny przyjechała do Polski i tu kontynuowała opiekę nad dziesięciorgiem małoletnich dzieci. Według ustaleń prokuratury kobieta miała wulgarnie wyzywać, poniżać i zastraszać swoich podopiecznych. Miała też popychać dzieci, uderzać, wyrywać im włosy i bić pałką lub pasem po ciele i głowie.

Proces kobiety rozpoczął się w 2023 roku. W akcie oskarżenia prokurator zarzucił kobiecie popełnienie przestępstw polegających m.in. na znęcaniu się ze szczególnym okrucieństwem nad dziesięciorgiem ukraińskich dzieci. Prokuratura, kierując do sądu akt oskarżenia, wskazywała, że „zebrane dowody potwierdziły, że pozostający pod jej opieką małoletni pokrzywdzeni byli przez nią bici, zastraszani i poniżani”.

Śledztwo wykazało, że oskarżona ograniczała dzieciom dostęp do toalety, a także jedzenia oraz picia, doprowadzając w niektórych przypadkach do ich skrajnego niedożywienia

– dodała.

Prokuratura informowała także, że kobieta, „stosując przemoc, wykorzystała seksualnie część z nich oraz przekazywała je w tym celu innym osobom”.